Wyginięcie dinozaurów nastąpiło około 66 milionów lat temu, kiedy asteroida znana jako „Chicxulub” zderzyła się z Ziemią, powodując wytępienie wielu gatunków. Jednak dokładna lokalizacja uderzenia i los pozostałości tego kolosalnego obiektu niebieskiego pozostają tajemnicą. Wiele osób się zastanawia gdzie spadł meteoryt, który zniszczył dinozaury.
W tym artykule powiemy Ci, gdzie spadł meteoryt, który wyginął dinozaury, i jego charakterystykę.
Asteroida Chicxulub
Według Uniwersytetu Chile uderzenie asteroidy spowodowało katastrofalne wydarzenie w postaci masowego rażenia na Ziemi, w wyniku którego doszło do energię odpowiadającą 50.000 XNUMX razy energii całego istniejącego arsenału nuklearnego. Skala uderzenia była naprawdę niezwykła – szacunki mówią o średnicy od 12 do 15 kilometrów, a niektóre badania spekulują nawet, że mogła osiągnąć zdumiewające 80 kilometrów. Prędkość, z jaką zderzył się z Ziemią, była równie zdumiewająca, poruszający się z prędkością 20 kilometrów na sekundę, co odpowiada zdumiewającej 59-krotności prędkości dźwięku.
Nadejście tego katastrofalnego wydarzenia spowodowało wyginięcie około 75% starożytnych stworzeń, pozostawiając jedynie ich skamieniałe szczątki zakopane pod gruzami. Skala tego uderzenia była taka, że na zawsze zmieniła trajektorię życia na naszej planecie.
Gdzie spadł meteoryt, który zniszczył dinozaury?
Badając to zjawisko, naukowcy doszli do wniosku, że strefa uderzenia zlokalizowana była w miejscowości Chicxulub, położonej na półwyspie Jukatan w Meksyku, stąd jej nazwa. Według National Geographic termin „Chicxulub” pochodzi z języka Majów i, co ciekawe, Można go przetłumaczyć jako „diabelski ogon”, „diabelska pchła”, a nawet „miejsce płonącego rogu”.
Według teorii naukowych uważa się, że to miasteczko, zamieszkiwane przez skromną populację nieco ponad 4.000 osób, było epicentrum uderzenia asteroidy. Szacunki NASA wskazują, że uderzenie spowodowało powstanie krateru o średnicy około 180 kilometrów i sięgającego głębokości około 900 metrów.
Przez miliony lat ogrom tego zjawiska zmalał, przez co jest dziś mniej widoczne. Hipoteza zaproponowana przez naukowców Luisa Álvareza i Waltera Álvareza wyszła na jaw dopiero w latach 1980. XX wieku. Później inni eksperci potwierdzili i ostatecznie zgodzili się, że to była dokładna lokalizacja ważnego wydarzenia. Chociaż krater może nie być widoczny, na Ziemi można dostrzec widoczne ślady, które służą jako dowód jego pojawienia się.
Doktor Gary Kinsland, profesor geologii na Uniwersytecie Luizjany, studiuje w Chicxulub od 1994 roku. Rozmawiając na ten temat z dziećmi w wieku szkolnym, posługuje się prostą analogią: wyobraź sobie, że kładziesz miskę na swoim łóżku i przykryj go prześcieradłem i kocem. Miska będzie widoczna jedynie jako lekkie wgłębienie. Chociaż duża wnęka może już nie istnieć, jeśli przyjrzysz się wgłębieniu w swoim łóżku, zauważysz, że nadal pokrywa się ono z krawędzią pojemnika pod nim. „Dzięki tej obserwacji możemy uzyskać informacje o strukturze leżącej u podstaw” – wyjaśnia badacz. Niestety, Nie znaleziono żadnych pozostałości meteorytu.
Ponadto NASA przechwyciła z kosmosu dodatkowe subtelne elementy, które ujawniły obszar uderzenia: półkolistą strukturę opisaną jako „prawie idealną”. Obserwacji tej dokonała grupa pionierskich badaczy, którzy jako jedni z pierwszych zaproponowali Chicxulub jako miejsce uderzenia.
Podczas eksploracji naukowcy byli zaskoczeni danymi magnetycznymi i grawitacyjnymi, które meksykański koncern naftowy zebrał wcześniej podczas poszukiwań ropy. Dane te ujawniły rozległą, idealnie okrągłą formację, którą rozpoznali jako krater uderzeniowy. Kevin Pope, naukowiec z NASA zajmujący się badaniami archeologicznymi Majów, podał więcej szczegółów na temat tego niezwykłego znaleziska.
Los szczątków asteroidy jest nieznany
Tylko niewielka część kolosalnego obiektu niebieskiego zdołała przetrwać. Naukowcy podkreślają, że z naszej planety siłą wyrzucono wiele fragmentów, ale tylko nieliczne zachowały się lub są trudne do zlokalizowania.
Według ich hipotezy podczas zderzenia spłonęła część materiału, natomiast pozostałe fragmenty Przez miliony lat były one stopniowo zakopywane kilkaset metrów pod powierzchnią.. Pozostałości asteroidy nadal można znaleźć na Jukatanie, choć w niewielkich ilościach. Najnowsze badanie opublikowane w prestiżowym czasopiśmie Science w 2021 r. ujawniło, że naukowcy odkryli ślady pyłu asteroidy w miejscu uderzenia. Fakt ten można przypisać obecności w kraterze irydu, pierwiastka metalicznego powszechnie występującego w asteroidach.
Zgodnie z artykułem analizowane dane ujawniły zauważalną anomalię irydu w obrębie maksymalnej sekwencji pierścieni struktury uderzeniowej Chicxulub, która Uzyskano go z rdzenia wiertniczego odzyskanego podczas ekspedycji IODP-ICDP 364. Uniwersytet w Austin poprowadził ekspedycję oceaniczną, podczas której odkopali skały z rdzenia krateru na dnie morskim Jukatanu. To przełomowe odkrycie obejmowało identyfikację kolców irydu, które dostarczyły istotnych dowodów na korzyść teorii asteroidy Chicxulub.
Dodatkowe ustalenia
Na przestrzeni lat pojawiły się dodatkowe odkrycia, które prawdopodobnie mają swoje źródło w uderzeniu Chicxulub. Niedawno w 2022 roku dziennik The New York Times opublikował artykuł zapowiadający odkopanie skamieniałych szczątków w złożu zlokalizowanym w Północnej Dakocie w Stanach Zjednoczonych. Odkrycia te sugerują, że fragmenty te mogą być powiązane z asteroidą odpowiedzialną za wydarzenie w Chicxulub.
W trakcie rozmowy z NASA kierujący badaniami paleontolog Robert DePalma wspomniał, że odkryte szczątki mogą dostarczyć cennych informacji na temat natury tego obiektu. Chociaż uważa się, że jest to asteroida, istnieje możliwość, że może to być również kometa.
W tym czasie wyraził pewność co do trwającego procesu identyfikacji tajemniczego obiektu, stwierdzając: „Kiedy uda nam się zidentyfikować jego naturę, niewątpliwie będziemy zaskoczeni naszym odkryciem”. Teoria DePalmy sięga pozostałości stopionej skały, które zostały z dużą siłą wyrzucone podczas uderzenia, ulegające przemianie w szklane kulki w miarę stopniowego ochładzania. Zdaniem eksperta kuleczki te „osadziły się w żywicy drzewnej, która działała jak ochronna bursztynowa otoczka, zachowując swój pierwotny stan”. To, co odkryła DePalma, to niezmienione skały uwięzione w tych szklanych formacjach.