Do tej pory mieliśmy do czynienia z chmurami, których wymiary sięgały głównie do przedłużenie poziome ale tym razem zajmiemy się pionowo rozwijające się chmury i zaczniemy od jednego z dwóch gatunków, które można w ten sposób sklasyfikować, mówimy o Cumulus.
L Cumulus Są to chmury izolowane, zazwyczaj gęste i o dobrze zdefiniowanych konturach, które rozwijają się pionowo w formie wybrzuszenia, kopuły lub wieżei których wypukłe wierzchołki często przypominają kalafior. Oświetlone słońcem części tych chmur są jasno białe; jego podstawa jest ciemna i pozioma. Czasami wydają się rozdarte przez wiatr.
Chmury te składają się głównie z kropelki wody dlaczego Kryształy lodu w tych częściach chmury, które ze względu na wysokość mają temperaturę poniżej 0º C. Ponadto mogą zawierać kropelki przechłodzonej wody. Ten Cumulus Rozwijają się, gdy występują prądy konwekcyjne spowodowane nierównomiernym nagrzewaniem się powietrza nad powierzchnią Ziemi. Powietrze to, unosząc się, skrapla się i tworzy chmurę, która będzie się rozrastać w zależności od stopnia niestabilności powietrza w danym momencie. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tym, jak powstają chmury, możesz przeczytać o powstawanie chmur.
L Cumulus Przy dobrej pogodzie rosną zazwyczaj latem, od południa do zachodu słońca, po czym zanikają. Jeśli jednak występuje pewien stopień niestabilności, mogą one przejść do Cumulus congestus i, jeśli ma to zastosowanie, stać się cumulonimbus, czyli chmury towarzyszące przelotnym opadom deszczu i burzom. Nie należy ich mylić z Stratocumulusani z cumulonimbus.
Chmury Cumulus Stanowią doskonały kontrast z błękitem nieba ze względu na swoją dużą gęstość, przez co wydają się białe i jasne. Z tego samego powodu ich podstawy wydają się ciemne lub czarne. Aby uzyskać maksymalny kontrast między chmurami i niebem, zaleca się użycie filtr polaryzacyjny i dostosuj ostrość do nierówności. W tym sensie, aby lepiej zrozumieć, jak chmury różnią się w zależności od wysokości, warto zapoznać się z artykułem wysokość i wysokość chmur.
wyróżniają się cztery gatunki chmur kłębiastych:
- cumulus humilis (niski rozwój)
- Chmura pospolita (rozwój umiarkowany)
- cumulus congestus (piętrowe, z zaakcentowanym rozwojem pionowym)
- Chmura kłębiasta (chmury rozdarte lub pofragmentowane)
Ponadto istnieje odmiana znana jako Chmura promienista który jest prezentowany w poziomo ułożonych rzędach lub wyrównaniach. Charakterystyka każdego gatunku Cumulus Zależą one w sposób zasadniczy od ich pionowego rozciągnięcia, czyli pionowej odległości między ich podstawą a stabilną warstwą, która zahamowała pionowy rozwój.
Gdy stopień stabilności i grubość stabilnej warstwy są znaczne, może to hamować pionowy rozwój chmur. Jeżeli występuje silna inwersja termiczna, wierzchołki Cumulus rozprzestrzeni się i utworzy Wodospady Stratocumulus cumulogenitus lub Chmura kłębiasta. Z drugiej strony, jeśli warstwa jest stabilna, ale niezbyt gruba, niektóre wierzchołki chmur Cumulus Mogą się rozszerzać tylko w określonych częściach lub chwilowo, umożliwiając przejście przez nie niektórym szczytom.
Obserwacje pionowego zasięgu chmur Cumulus:
- Jeżeli kłębiaste chmury mają dużą pionową rozciągłość (niską podstawę i wysoką, stabilną warstwę), to są to gatunki przekrwienie; Zasięg pionowy chmur Cumulus w regionach tropikalnych (o ile nie ma tam wpływu inwersja pasatów) jest zwykle znacznie większy niż gdzie indziej.
- Gdy chmury Cumulus wykazują umiarkowany zasięg pionowy (podstawa i warstwa stabilna znajdują się w miarę blisko siebie), szczyty chmur Cumulus Chmura pospolita może się rozszerzać, powodując stratocumulus lub altocumulus.
- Chmury o niewielkiej rozciągłości pionowej (warstwa podstawowa i stała znajdują się bardzo blisko siebie) mają spłaszczony wygląd i są określane jako cumulus humilis; Mogą się nawet całkowicie rozszerzyć i przekształcić w stratocumulus o altocumulus.
- L Cumulus Mogą one rozproszyć się w ciągu dnia, gdy temperatura powietrza przy powierzchni wzrasta, a ich podstawy unoszą się, aż ich wysokość znacznie przekroczy wysokość stabilnej warstwy. Jeśli chcesz uzyskać więcej informacji na temat rozpraszania się chmur, możesz zapoznać się z ten link.
- Gdy nie ma rozszerzenia pionowego (warstwa stabilna znajduje się poniżej poziomu, na którym występuje wystarczające chłodzenie, aby wytworzyć kondensację), może wystąpić Cumulus tylko jeśli istnieje mechanizm, który zmusza powietrze do unoszenia się do poziomu, na którym możliwa jest kondensacja; Dobrym przykładem tego typu mechanizmu jest wznoszenie się orograficzne.
Dobowe wahania aktywności Cumulus Zazwyczaj oskarża się go na lądzie. W pogodne poranki, gdy słońce szybko ogrzewa powierzchnię Ziemi, panują sprzyjające warunki do tworzenia się Cumulus. Formowanie się takie może rozpocząć się wcześnie, gdy gradient pionowy jest duży, a wilgotność względna wysoka; Jednakże, gdy nachylenie pionowe jest niewielkie, Cumulus, jeśli już powstają, to robią to późno. Po osiągnięciu maksimum, zwykle w połowie popołudnia, aktywność Cumulus zmniejsza się i ostatecznie chmury znikają późnym popołudniem lub wczesnym wieczorem.
Na morzu aktywność Cumulus Jest on rzadki, a czasem nawet jego istnienie jest poddawane w wątpliwość. Kiedy już się pojawią, są najbardziej aktywne późną nocą. Na kontynencie Cumulus Tworzą się one w ciągu dnia w połączeniu z bryzą morską, natomiast na oceanie występują w nocy w połączeniu z bryzą lądową, zwłaszcza w pobliżu wybrzeża.
Charakterystyka oświetlenia Cumulus dobrze rozwinięte są:
- Kiedy Cumulus Obserwując go pod kątem słońca, można zauważyć rozproszone odbicie światła słonecznego padającego na jego powierzchnię, co ujawnia jego rzeźbę dzięki wyraźnym różnicom w jasności.
- Kiedy Cumulus Oświetlenie odbywa się z boku, dzięki czemu cienie o intensywnym kontraście podkreślają jego kształt.
- Kiedy Cumulus Jest podświetlany, wygląda stosunkowo ciemno, z niezwykle jasną krawędzią.
- Kiedy Cumulus Znajduje się na tle chmur pierzastych i jest daleko od horyzontu. Można zaobserwować, że jest nieco mniej biały niż chmury pierzaste, a jego brzegi mają tendencję do przybierania szarego odcienia, nawet w bezpośrednim świetle słonecznym.
Niezależnie od oświetlenia Cumulus, jego podstawa jest zazwyczaj szara. A Cumulus może rozwinąć się z powodu konwekcja spowodowane ciepłem emitowanym przez pożary lasów i terenów dzikich lub erupcje wulkanów. W takim przypadku klasyfikowano by go według gatunku, odmiany i odpowiednich cech uzupełniających, a następnie jako „flammagenitus” (na przykład Chmura ognista).
Ponadto: Cumulus Może powstać w wyniku działalności człowieka, na przykład konwekcji nad chłodniami kominowymi elektrowni. Jeżeli obserwuje się powstawanie Cumulus Jest to spowodowane działalnością człowieka, klasyfikuje się je według gatunku, odmiany i odpowiadających jej cech uzupełniających, a następnie według „homogenitu” (np. Chmura pospolita).
Wreszcie a Cumulus Może rozwijać się lokalnie w pobliżu dużych wodospadów, gdzie powstaje rozprysk wody. Klasyfikacja ta byłaby dokonywana według gatunku, odmiany i odpowiednich cech uzupełniających, a następnie przez „kataractagenitus” (na przykład Cumulus mediocris cataractagenitus).
Zrozumieć chmury Cumulus a jego rozwój jest nie tylko fascynujący z punktu widzenia estetycznego, ale także niezwykle istotny dla meteorologii i prognozowania pogody. Aby dowiedzieć się więcej o innych rodzajach chmur, takich jak: Chmury kłębiasteObserwowanie tych zjawisk pogodowych pozwala meteorologom i miłośnikom pogody przewidywać zmiany klimatu i lepiej rozumieć wzorce atmosferyczne, które oddziałują na naszą planetę.
